എത്ര മനോഹരമായാണ്
നാം ചിരിക്കുന്നത്.
സൗഹൃദങ്ങളിൽ,
സാന്ത്വനങ്ങളിൽ
കൈ ചേർത്തുവെച്ച്;
ഹേയ് ;
എന്തിനു കൈകൾ
ചേർത്തുവെച്ചത്
പണ്ടു തൊട്ടേ ഹൃദയങ്ങളല്ലേ ..
മനമിതിലിന്നും
ഊട്ടി വളർത്തുന്നില്ലേ
മരിച്ചു വീഴാത്ത ദയാവായ്പ്പിനെ .
പോരാടണം, വെളിവേ കണം.
അകലണം നാം
അകലാതിരിക്കാൻ
ഇരുമ്പു തോൽക്കുന്ന
സഹനമുണ്ട് കൂടെ.
ശിക്ഷയാണിത്.
അമ്മയുടെ ശിക്ഷണമാണിത്.
കര കയറും
അറിവോടെ ,അലിവോടെ
വെളിച്ചം വിതറും.
ഇതേ ആകാശത്തിൽ
സ്വതന്ത്രരായ് ചിറകു വിരിയ്ക്കും..
