ഇരുൾ നിറഞ്ഞ പാതയിൽ തനിയെ ഞാൻ
പതറാതെ ഇടറാതെ നടന്നു….
അറിഞ്ഞില്ല ഞാൻ,
ഒരു ദിനം ഈ നടപ്പാതയിൽ
കൂടി ഒരു യാത്ര വേണ്ടി വരുമെന്ന്.
വേദനയോടെ ഉരിയാടാനാവാതെ
വിശപ്പില്ലാതെ ദാഹമില്ലാതെ ഞാൻ നടന്നു.
പിറകൽ നിന്ന് ഒരു നിമിഷം
ഒരുപാട് വിളികൾ അല്ല നിലവിളികൾ
ഞാൻ കേട്ടു.
തിരിഞ്ഞു നോക്കുവാൻ കൊതിച്ചു ഞാൻ
പലവട്ടം പക്ഷേ…..
നിർജീവമാം ഈ നിമിഷം പോലും എനിക്ക്
ശത്രുവായി എപ്പോഴേ മാറിയിരുന്നു.
ഒരു നാൾ മാവേലി മന്നനെപ്പോലെ
സ്വപ്രജകളെ കാണാൻ വരുന്ന പോലെ
വരുവാൻ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞേക്കും.
അറിയില്ല ഇനിയെന്ന് ? എവിടെ ?
പതറില്ല ഞാൻ നോവും മനസ്സ് കൊണ്ട് യാത്രയാവുന്നു
കരയരുതേ ആരും എനിക്ക് വേണ്ടി
എന്റെ യാത്രയെ തടസ്സപ്പെടുത്തരുതേ...
വരും ഞാൻ ഒരു നാൾ
പതറാതെ, ഇടറാതെ….