ആൾത്തിരക്കൊഴിഞ്ഞൊരാ
ഉത്സവനഗരിയാകുന്നിതാ
മമ വിധിവൈവിധ്യം . . . .
നിശാസഞ്ചാരിയാമെൻ സഹചാരികളായ്
അവശേഷിക്കുന്നിതാ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടവർ . . .
പലതായ ആവർത്തനങ്ങളുളവാക്കിയ നൊമ്പരങ്ങൾ
കൺകളിറുക്കി , വയർരുക്കിയമർത്തി
അവൾക്കിന്നു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു . . .
തളിരിടുന്നു സ്ത്രീത്വത്തിന്റെ നാനുകൾ .
ഉത്സവവീഥികൾ തൻ തോരണങ്ങൾ
മറയാക്കിടും നിരവധിയാം മിഴികളെന്നിലേക്കായ്
കൂരമ്പുകൾ തെറുത്തീടുന്നു , പലതായ നിഴലുകൾ
എൻ കാലടികൾ പരതി പിന്തുടരുന്നു . .
പകൽവെളിച്ചമാന്യർ ഈ രാവിൻ
നിലാവിൽ പോലുമേ അന്ധകാരം കലർത്തുന്നു . . .
വിറക്കുന്നിതെൻ കരങ്ങൾ , വിതുമ്പുന്നിതെൻ അധരങ്ങൾ . . . നിശാവീഥികളെന്നിൽ നന്നേ ദയമുളവാക്കീടുന്നിതാ . . . ഉത്സവമങ്ങനെ
ആഘോഷത്തിമിർപ്പിൻ ഉച്ചകോടിയിലെത്തവെ ,
തടയുവാനാരുമില്ലെന്നിരിക്കെ പരിഹാസനിർഭരമാം
നോട്ടങ്ങളെൻ മാറുപിളർത്തി
കാമനിർവൃതിക്കൊരിരയാകാൻ ഞാനും
വിധിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നുവോ ?
-പിന്നിതാ നിരവധിയാം ചവകരം
പൊലിയുന്ന പെൺമാനങ്ങൾ തൻ കണക്കിൽ
ഞാനാരാൾ മാത്രമറെന്നറിയുന്നു .
തളിരിടുന്നൊരാ സ്ത്രീത്വത്തിൽ ശകൾതൻ
ചിറകരിഞ്ഞെങ്കിലും മനുഷ്യമൃഗങ്ങളെ ,
അട്ടഹാസങ്ങളിനിയുമിവളെ പേടിപ്പിക്കയില്ലെന്നോർത്തകൊൾകനീ . . . നീതിതൻ ഉദയം ഏറെയൊന്നും പിറകിലല്ല . സ്ത്രീയെന്ന
ജന്മമിന്നാരുടെയൊക്കെയോ ആഗ്രഹപ്രാപ്തിക്കുമാത്രമാകുന്നു . . . ഒരുമുഴം കയറിലൂയലാടിടും രണ്ട് കുഞ്ഞുടുപ്പുകളും , പിച്ചിചീന്തപ്പെട്ട
നിരവധിയാം സ്ത്രീത്വങ്ങളും ,
ഇനിയുമാവർത്തനങ്ങളാകാതിരിക്കാൻ
ഇനിയുമെങ്കിലുമേ നീതിപീഠമേ ഇരുട്ടിലൊരു
തിരിനാളമായ് ഭവിക്ക നീ . .