Schoolwiki - താങ്കളുടെ സംഭാവനകൾ [ml]

ഗവ.എച്ച്.എസ്.എസ് ഓമല്ലൂർ/അക്ഷരവൃക്ഷം/മൗനം വാചാലം

2020-05-02T10:18:54Z

Aneeshhitc:

{{BoxTop1
| തലക്കെട്ട്=മൗനം വാചാലം 
| color=2 
}}

അന്നൊരു മൂഡിയായ ദിവസം ആയിരുന്നു. നീലാകാശത്തെ തന്റെ എണ്ണക്കറുപ്പിനാൽ മൂടി കാർമേഘങ്ങൾ നിറഞ്ഞു നിന്നു. സൂര്യകിരണങ്ങളെ തന്റെ ഭൂമിക്കുമേൽ ഒളികണ്ണിടാൻ പോലും അനുവദിക്കാതെ തലയുയർത്തി അവ നിന്നു. പ്രകൃതി എന്തോ പറയുവാൻ ശ്രമിക്കുന്ന പോലെ.
ആശുപത്രിയിലേക്ക് പോകാനുള്ള ധൃതിയിലായിരുന്നു ഡോ.ഹരിലാൽ. ഭാര്യ നിമിഷയും അതേ ഹോസ്പിറ്റലിൽ ഡോക്ടർ ആണ്. അവർക്ക് ഒരു മകൻ: സിദ്ധാർത്ഥ്. 12 ആം ക്ലാസിൽ പഠിക്കുന്നു. പ്രണയവിവാഹം ആയിരുന്നതു കൊണ്ടു തന്നെ വീട്ടുകാരോട് അത്ര സഹകരണമില്ല. ബന്ധുക്കളായി അടുത്ത ചില സുഹൃത്തുക്കൾ മാത്രം.
ഷർട്ട് ഇസ്തിരിയിട്ടു കൊണ്ട് നിൽക്കവെ ആണ് ആ നടുക്കുന്ന വാർത്ത അവർ മൂവരും കേട്ടത്. 'തങ്ങൾ ജോലി ചെയ്യുന്ന ഹോസ്പിറ്റലിൽ ലക്ഷണങ്ങൾ പ്രകടിപ്പിച്ചു വന്ന ഒരു രോഗിയിൽ കോവിഡ്-19 സ്ഥിതീകരിച്ചു.' അൽപ്പനേരത്തേക്ക് ആ വീടിന്റെ ചുവരുകൾ മൗനത്താൽ വീർപ്പുമുട്ടി. സിദ്ധു ഇരുവരെയും മാറി മാറി നോക്കി. ഉള്ളിലെ ഭീതി ഒരു പുഞ്ചിരിയിൽ ഒതുക്കി അവർ തങ്ങളുടെ ജോലി തുടർന്നു...
ആഴ്ചകൾ കഴിഞ്ഞു. രോഗികളുടെ എണ്ണം വർധിച്ചു. ഒടുവിൽ ഹരിലാലിനും നിമിഷക്കും കൊറോണ വാർഡിൽ ഡ്യൂട്ടി കിട്ടി. സിദ്ധാർത്ഥിനോട് ഈ വിവരം പറയുമ്പോൾ ഇരുവരുടേയും ഉള്ളിൽ ഭീതിയും സങ്കടവും നിറഞ്ഞിരുന്നു; കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു. ഭൂമിയിലെ മാലാഖമാർ കരയാൻ പാടില്ലല്ലോ ! രാജ്യത്തിനു വേണ്ടി സേവനം അനുഷ്ഠിച്ചു മരണമടഞ്ഞ റാന്തൽ വിളക്കേന്തിയ മാലാഖമാരായ ആരോഗ്യപ്രവർത്തകരെ മനസ്സിൽ സ്മരിച്ച് അവർ കണ്ണുകൾ തുടച്ചു. സിദ്ധാർത്ഥിന് അവരുടെ സഹനത്തിന്റെ ആഴവും പരപ്പും അറിയില്ലെങ്കിലും അവരുടെ ഉള്ളിലെ തേങ്ങൽ അവൻ അറിഞ്ഞിരുന്നു. സിദ്ധുവിനെ അടുത്ത സുഹൃത്തായ ബാലുവിനെ ഏൽപ്പിച്ച് നിമിഷയും ഹരിലാലും ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് പോയി. മാസ്കും സ്പെഷ്യൽ യൂണീഫോമും ധരിച്ച് ഒരു മാസം കൊറോണ വാർഡിൽ..!!!
കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം... രോഗികളുടെ സാമ്പിളുകൾ ശേഖരിച്ച് ലാബിലേക്ക് അയയ്ക്കുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു ഹരിലാൽ. അപ്പോഴാണ് അറ്റൻണ്ടർ ദിവാകരൻ ഓടിക്കിതച്ച് അയാളുടെ കാബിനിലേക്ക് വന്നത്. ഉള്ളിൽ ഒരു ഞെട്ടലോടെ അയാൾ അത് കേട്ടു. 'ഹോസ്പ്പിറ്റലിൽ നിന്ന് കൊടുത്തയച്ച സാമ്പിളിൽ 4 എണ്ണം പോസീറ്റീവ് ആണ്. അതിൽ 2 എണ്ണം ഹരിലാലിന്റെയും നിമീഷയുടേയും ആയിരുന്നു.' ദിവാകരൻ റൂമിൽ നിന്നു പോയപ്പോൾ നിർവികാരനായി അയാൾ തളർന്നിരുന്നു പോയി. പോസിറ്റീവ് ആകാൻ കാരണമെന്തെന്ന് അയാൾ ആലോചിച്ചു. അപ്പോഴാണ് ഓർത്തത്; തനിക്കു ഒരു മൈനർ അറ്റാക്ക് കഴിഞ്ഞതാണ്. അവൾക്കാണേൽ ഡയബറ്റിസും ഉണ്ട്. അതാവാം പെട്ടെന്ന് തങ്ങളിൽ ഇത് പിടിക്കാൻ കാരണം. എന്നാൽ വിധി ക്രൂരതയുടെ നാടകം വീണ്ടും അരങ്ങേറ്റി. ആ തോരാമാരിയിൽ ആ കുടുംബം ബലിയാടാക്കപ്പെട്ടു. മകനെ വിളിച്ചു കാര്യങ്ങൾ പറയാനോ ബന്ധുക്കളെ അറിയിക്കാനോ കഴിയുംമുമ്പേ അവർ കണ്ണുകളടച്ചു.
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ ആ വാർത്ത കേട്ടാണ് സിദ്ധു ഉണർന്നത്. ഒരു നിമിഷം.. ഭൂമിയിലേക്ക് താഴ്ന്ന് പോയിരുന്നെങ്കിൽ എന്നവൻ ആഗ്രഹിച്ചു. ഒന്നലറിക്കരയാൻ അവൻ വെമ്പി. താൻ നിധി പോലെ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന മാതാപിതാക്കളുടെ ചിത്രം നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് അവനുറക്കെ കരഞ്ഞു. ഇനി ഒരിക്കലും തിരികെ വരില്ലെന്ന് എന്നോട് എന്തേ പറഞ്ഞീലാ..??!!! ആ ചിത്രത്തെ നോക്കി നിറമിഴികളുമായി അവൻ നിന്നു. അവസാനമായി അവരെ ഒന്നു കാണാൻ പോലും ആ മഹാമാരി അവനെ അനുവദിച്ചില്ല. കേവലം വെള്ളത്തുണിയിൽ പൊതിഞ്ഞ തുണിക്കെട്ടുകളായി അവർ മാറി. ആചാരങ്ങളോ അനുഷ്ഠാനങ്ങളോ ഇല്ലാതെ രണ്ടുപേർ കൂടി മണ്ണിൽ ലയിച്ചു ! മനുഷ്യൻ എത്ര നിസാരനെന്നു തെളിയിക്കാൻ ഈ സൂഷ്മജീവി തന്നെ ധാരാളം. വാർത്തകളിൽ അവർ നിറഞ്ഞപ്പോഴും അവന്റെയുള്ളിൽ അവർ തിരിച്ചു വരും എന്ന പ്രത്യാശയായിരുന്നു.
അതേ സമയം സിദ്ധുവിനെ എങ്ങനെ ഒഴിവാക്കാം എന്ന ചിന്തയിലായിരുന്നു ബാലു. ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ പണത്തോടും പ്രശസ്തിയോടുമുള്ള ആഗ്രഹം കൊണ്ടാണല്ലോ ഇന്നത്തെ മനുഷ്യർ ഓരോരുത്തർക്കും ഉപകാരങ്ങൾ ചെയ്യുന്നത് ! അത് നിലച്ചു. ഇനി എങ്ങനെ സിദ്ധുവിനെ ഒഴിവാക്കാം എന്നാലോചിച്ച് ഇരിക്കെയാണ് ഒരു പട്ടാള ഉദ്യോഗസ്ഥൻ അവരുടെ വീട്ടിലേക്ക് വരുന്നത്. സിദ്ധുവിനെ ഏറ്റെടുക്കാൻ വന്നതായിരുന്നു അദ്ദേഹം. എല്ലാവരുമായി സംസാരിച്ച ശേഷം അദ്ദേഹം കാര്യം അവതരിപ്പിച്ചു. അവനു തീരെ താല്പര്യം ഇല്ലായിരുന്നു. പക്ഷേ ബാലുവിന്റെ ആവേശം കണ്ടപ്പോൾ സിദ്ധുവിന് കാര്യം മനസ്സിലായി. തന്നെ ഒഴിവാക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയാണെന്ന സത്യം അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. നിസ്സഹായതയോടെ അവൻ ഉദ്യോഗസ്ഥനെ നോക്കി. അവന്റെ കണ്ണിലെ അഗ്നിജ്വാല അദ്ദേഹം കണ്ടു. അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു: നിന്നെ ഞാനെന്റെ മകനായി ആണ് കൊണ്ടു പോകുന്നത്. നീ എന്റെ പിൻഗാമിയാണ്. നിന്നിൽ ഞാൻ നല്ല ഭാവി കാണുന്നു. ഈ രാജ്യത്തിനു നിന്നെ ആവിശ്യമുണ്ട്. സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. അവൻ തന്റെ സാധനങ്ങൾ എടുത്ത് പോകാനായി ഒരുങ്ങി. ശേഷം വന്ന് ബാലുവിനോടും കുടുംബത്തോടുമായി അവൻ പറഞ്ഞു
ഞാൻ സിദ്ധാർത്ഥ്. ഡോ.ഹരിലാലിന്റെയും ഡോ.നിമിഷ.ഹരിലാലിന്റെയും മകൻ. എന്റെ മാതാപിതാക്കൾ എന്നെ വിട്ടുപോയതിൽ ഞാൻ ഏറെ ദുഃഖിതനാണ്. എന്റെ നാടിനു വേണ്ടിയാണ് അവർ മരണപ്പെട്ടത്. അതിൽ ഞാൻ അഭിമാനിക്കുന്നു. സ്വന്തം സ്വാർത്ഥ താല്പര്യങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി മറ്റുള്ളവരെ മറക്കുമ്പോൾ ഓർക്കുക..ഈ രാജ്യത്ത് കുടുംബത്തെ മറന്ന്, ബന്ധുക്കളെ മറന്ന് വിളക്കേന്തിയ മാലാഖമാരും ( Doctors and Nurses ), കാവൽക്കാരും ( Army ) ഇല്ലായിരുന്നു എങ്കിൽ ഈ രാജ്യം എന്നേ നശിക്കുമാരുന്നു. രാജ്യത്തേ സേവിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കിലും മനുഷ്യൻ മനുഷ്യനെ സഹായിക്കുന്നത് കാണാൻ കഴിഞ്ഞെങ്കിൽ...! എന്റെ മാതാപിതാക്കളെ പോലെ എനിക്കും രാജ്യത്തേ സേവിക്കണം. ചെയ്തു തന്ന ഉപകാരങ്ങൾക്ക് ഒരായിരം നന്ദി. ഞാൻ പോകുന്നു.. എന്റെ ലക്ഷ്യത്തിലേക്ക്, ഉദ്യോഗസ്ഥന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. ബാലുവോ കുടുംബമോ എന്തെങ്കിലും പറയും മുമ്പ് സിദ്ധു ആ വീരസൈനികന്റെ കൈയ്യും പിടിച്ച് വീടിന്റെ പടിയിറങ്ങി... അപ്പോഴേക്കും എണ്ണക്കറുപ്പിന്റെ അഴകിൽ, ആനന്ദാശ്രുക്കൾ പൊഴിയുന്നണ്ടായിരുന്നു..!
{{BoxBottom1
| പേര്=പി ഗൗരി
| ക്ലാസ്സ്=പ്ലസ് വൺ കൊമേഴ്‌സ് 
| പദ്ധതി= അക്ഷരവൃക്ഷം
| വർഷം=2020
| സ്കൂൾ=ജി എച്ച് എസ് എസ് ഓമല്ലൂർ 
| സ്കൂൾ കോഡ്=03013
| ഉപജില്ല=പത്തനംതിട്ട 
| ജില്ല=പത്തനംതിട്ട
| തരം=കഥ 
| color=3 
}}

ഗവ.എച്ച്.എസ്.എസ് ഓമല്ലൂർ/അക്ഷരവൃക്ഷം/മൗനം വാചാലം

2020-05-02T10:15:04Z

Aneeshhitc:

{{BoxTop1
| തലക്കെട്ട്=മൗനം വാചാലം 
| color=2 
}}

അന്നൊരു മൂഡിയായ ദിവസം ആയിരുന്നു. നീലാകാശത്തെ തന്റെ എണ്ണക്കറുപ്പിനാൽ മൂടി കാർമേഘങ്ങൾ നിറഞ്ഞു നിന്നു. സൂര്യകിരണങ്ങളെ തന്റെ ഭൂമിക്കുമേൽ ഒളികണ്ണിടാൻ പോലും അനുവദിക്കാതെ തലയുയർത്തി അവ നിന്നു. പ്രകൃതി എന്തോ പറയുവാൻ ശ്രമിക്കുന്ന പോലെ.
ആശുപത്രിയിലേക്ക് പോകാനുള്ള ധൃതിയിലായിരുന്നു ഡോ.ഹരിലാൽ. ഭാര്യ നിമിഷയും അതേ ഹോസ്പിറ്റലിൽ ഡോക്ടർ ആണ്. അവർക്ക് ഒരു മകൻ: സിദ്ധാർത്ഥ്. 12 ആം ക്ലാസിൽ പഠിക്കുന്നു. പ്രണയവിവാഹം ആയിരുന്നതു കൊണ്ടു തന്നെ വീട്ടുകാരോട് അത്ര സഹകരണമില്ല. ബന്ധുക്കളായി അടുത്ത ചില സുഹൃത്തുക്കൾ മാത്രം.
ഷർട്ട് ഇസ്തിരിയിട്ടു കൊണ്ട് നിൽക്കവെ ആണ് ആ നടുക്കുന്ന വാർത്ത അവർ മൂവരും കേട്ടത്. 'തങ്ങൾ ജോലി ചെയ്യുന്ന ഹോസ്പിറ്റലിൽ ലക്ഷണങ്ങൾ പ്രകടിപ്പിച്ചു വന്ന ഒരു രോഗിയിൽ കോവിഡ്-19 സ്ഥിതീകരിച്ചു.' അൽപ്പനേരത്തേക്ക് ആ വീടിന്റെ ചുവരുകൾ മൗനത്താൽ വീർപ്പുമുട്ടി. സിദ്ധു ഇരുവരെയും മാറി മാറി നോക്കി. ഉള്ളിലെ ഭീതി ഒരു പുഞ്ചിരിയിൽ ഒതുക്കി അവർ തങ്ങളുടെ ജോലി തുടർന്നു...
ആഴ്ചകൾ കഴിഞ്ഞു. രോഗികളുടെ എണ്ണം വർധിച്ചു. ഒടുവിൽ ഹരിലാലിനും നിമിഷക്കും കൊറോണ വാർഡിൽ ഡ്യൂട്ടി കിട്ടി. സിദ്ധാർത്ഥിനോട് ഈ വിവരം പറയുമ്പോൾ ഇരുവരുടേയും ഉള്ളിൽ ഭീതിയും സങ്കടവും നിറഞ്ഞിരുന്നു; കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു. ഭൂമിയിലെ മാലാഖമാർ കരയാൻ പാടില്ലല്ലോ ! രാജ്യത്തിനു വേണ്ടി സേവനം അനുഷ്ഠിച്ചു മരണമടഞ്ഞ റാന്തൽ വിളക്കേന്തിയ മാലാഖമാരായ ആരോഗ്യപ്രവർത്തകരെ മനസ്സിൽ സ്മരിച്ച് അവർ കണ്ണുകൾ തുടച്ചു. സിദ്ധാർത്ഥിന് അവരുടെ സഹനത്തിന്റെ ആഴവും പരപ്പും അറിയില്ലെങ്കിലും അവരുടെ ഉള്ളിലെ തേങ്ങൽ അവൻ അറിഞ്ഞിരുന്നു. സിദ്ധുവിനെ അടുത്ത സുഹൃത്തായ ബാലുവിനെ ഏൽപ്പിച്ച് നിമിഷയും ഹരിലാലും ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് പോയി. മാസ്കും സ്പെഷ്യൽ യൂണീഫോമും ധരിച്ച് ഒരു മാസം കൊറോണ വാർഡിൽ..!!!
കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം... രോഗികളുടെ സാമ്പിളുകൾ ശേഖരിച്ച് ലാബിലേക്ക് അയയ്ക്കുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു ഹരിലാൽ. അപ്പോഴാണ് അറ്റൻണ്ടർ ദിവാകരൻ ഓടിക്കിതച്ച് അയാളുടെ കാബിനിലേക്ക് വന്നത്. ഉള്ളിൽ ഒരു ഞെട്ടലോടെ അയാൾ അത് കേട്ടു. 'ഹോസ്പ്പിറ്റലിൽ നിന്ന് കൊടുത്തയച്ച സാമ്പിളിൽ 4 എണ്ണം പോസീറ്റീവ് ആണ്. അതിൽ 2 എണ്ണം ഹരിലാലിന്റെയും നിമീഷയുടേയും ആയിരുന്നു.' ദിവാകരൻ റൂമിൽ നിന്നു പോയപ്പോൾ നിർവികാരനായി അയാൾ തളർന്നിരുന്നു പോയി. പോസിറ്റീവ് ആകാൻ കാരണമെന്തെന്ന് അയാൾ ആലോചിച്ചു. അപ്പോഴാണ് ഓർത്തത്; തനിക്കു ഒരു മൈനർ അറ്റാക്ക് കഴിഞ്ഞതാണ്. അവൾക്കാണേൽ ഡയബറ്റിസും ഉണ്ട്. അതാവാം പെട്ടെന്ന് തങ്ങളിൽ ഇത് പിടിക്കാൻ കാരണം. എന്നാൽ വിധി ക്രൂരതയുടെ നാടകം വീണ്ടും അരങ്ങേറ്റി. ആ തോരാമാരിയിൽ ആ കുടുംബം ബലിയാടാക്കപ്പെട്ടു. മകനെ വിളിച്ചു കാര്യങ്ങൾ പറയാനോ ബന്ധുക്കളെ അറിയിക്കാനോ കഴിയുംമുമ്പേ അവർ കണ്ണുകളടച്ചു.
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ ആ വാർത്ത കേട്ടാണ് സിദ്ധു ഉണർന്നത്. ഒരു നിമിഷം.. ഭൂമിയിലേക്ക് താഴ്ന്ന് പോയിരുന്നെങ്കിൽ എന്നവൻ ആഗ്രഹിച്ചു. ഒന്നലറിക്കരയാൻ അവൻ വെമ്പി. താൻ നിധി പോലെ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന മാതാപിതാക്കളുടെ ചിത്രം നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് അവനുറക്കെ കരഞ്ഞു. ഇനി ഒരിക്കലും തിരികെ വരില്ലെന്ന് എന്നോട് എന്തേ പറഞ്ഞീലാ..??!!! ആ ചിത്രത്തെ നോക്കി നിറമിഴികളുമായി അവൻ നിന്നു. അവസാനമായി അവരെ ഒന്നു കാണാൻ പോലും ആ മഹാമാരി അവനെ അനുവദിച്ചില്ല. കേവലം വെള്ളത്തുണിയിൽ പൊതിഞ്ഞ തുണിക്കെട്ടുകളായി അവർ മാറി. ആചാരങ്ങളോ അനുഷ്ഠാനങ്ങളോ ഇല്ലാതെ രണ്ടുപേർ കൂടി മണ്ണിൽ ലയിച്ചു ! മനുഷ്യൻ എത്ര നിസാരനെന്നു തെളിയിക്കാൻ ഈ സൂഷ്മജീവി തന്നെ ധാരാളം. വാർത്തകളിൽ അവർ നിറഞ്ഞപ്പോഴും അവന്റെയുള്ളിൽ അവർ തിരിച്ചു വരും എന്ന പ്രത്യാശയായിരുന്നു.
അതേ സമയം സിദ്ധുവിനെ എങ്ങനെ ഒഴിവാക്കാം എന്ന ചിന്തയിലായിരുന്നു ബാലു. ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ പണത്തോടും പ്രശസ്തിയോടുമുള്ള ആഗ്രഹം കൊണ്ടാണല്ലോ ഇന്നത്തെ മനുഷ്യർ ഓരോരുത്തർക്കും ഉപകാരങ്ങൾ ചെയ്യുന്നത് ! അത് നിലച്ചു. ഇനി എങ്ങനെ സിദ്ധുവിനെ ഒഴിവാക്കാം എന്നാലോചിച്ച് ഇരിക്കെയാണ് ഒരു പട്ടാള ഉദ്യോഗസ്ഥൻ അവരുടെ വീട്ടിലേക്ക് വരുന്നത്. സിദ്ധുവിനെ ഏറ്റെടുക്കാൻ വന്നതായിരുന്നു അദ്ദേഹം. എല്ലാവരുമായി സംസാരിച്ച ശേഷം അദ്ദേഹം കാര്യം അവതരിപ്പിച്ചു. അവനു തീരെ താല്പര്യം ഇല്ലായിരുന്നു. പക്ഷേ ബാലുവിന്റെ ആവേശം കണ്ടപ്പോൾ സിദ്ധുവിന് കാര്യം മനസ്സിലായി. തന്നെ ഒഴിവാക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയാണെന്ന സത്യം അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. നിസ്സഹായതയോടെ അവൻ ഉദ്യോഗസ്ഥനെ നോക്കി. അവന്റെ കണ്ണിലെ അഗ്നിജ്വാല അദ്ദേഹം കണ്ടു. അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു: നിന്നെ ഞാനെന്റെ മകനായി ആണ് കൊണ്ടു പോകുന്നത്. നീ എന്റെ പിൻഗാമിയാണ്. നിന്നിൽ ഞാൻ നല്ല ഭാവി കാണുന്നു. ഈ രാജ്യത്തിനു നിന്നെ ആവിശ്യമുണ്ട്.
സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. അവൻ തന്റെ സാധനങ്ങൾ എടുത്ത് പോകാനായി ഒരുങ്ങി. ശേഷം വന്ന് ബാലുവിനോടും കുടുംബത്തോടുമായി അവൻ പറഞ്ഞു:
ഞാൻ സിദ്ധാർത്ഥ്. ഡോ.ഹരിലാലിന്റെയും ഡോ.നിമിഷ.ഹരിലാലിന്റെയും മകൻ. എന്റെ മാതാപിതാക്കൾ എന്നെ വിട്ടുപോയതിൽ ഞാൻ ഏറെ ദുഃഖിതനാണ്. എന്റെ നാടിനു വേണ്ടിയാണ് അവർ മരണപ്പെട്ടത്. അതിൽ ഞാൻ അഭിമാനിക്കുന്നു. സ്വന്തം സ്വാർത്ഥ താല്പര്യങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി മറ്റുള്ളവരെ മറക്കുമ്പോൾ ഓർക്കുക..ഈ രാജ്യത്ത് കുടുംബത്തെ മറന്ന്, ബന്ധുക്കളെ മറന്ന് വിളക്കേന്തിയ മാലാഖമാരും ( Doctors and Nurses ), കാവൽക്കാരും ( Army ) ഇല്ലായിരുന്നു എങ്കിൽ ഈ രാജ്യം എന്നേ നശിക്കുമാരുന്നു. രാജ്യത്തേ സേവിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കിലും മനുഷ്യൻ മനുഷ്യനെ സഹായിക്കുന്നത് കാണാൻ കഴിഞ്ഞെങ്കിൽ...! എന്റെ മാതാപിതാക്കളെ പോലെ എനിക്കും രാജ്യത്തേ സേവിക്കണം. ചെയ്തു തന്ന ഉപകാരങ്ങൾക്ക് ഒരായിരം നന്ദി. ഞാൻ പോകുന്നു.. എന്റെ ലക്ഷ്യത്തിലേക്ക്...
ഉദ്യോഗസ്ഥന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. ബാലുവോ കുടുംബമോ എന്തെങ്കിലും പറയും മുമ്പ് സിദ്ധു ആ വീരസൈനികന്റെ കൈയ്യും പിടിച്ച് വീടിന്റെ പടിയിറങ്ങി... അപ്പോഴേക്കും എണ്ണക്കറുപ്പിന്റെ അഴകിൽ, ആനന്ദാശ്രുക്കൾ പൊഴിയുന്നണ്ടായിരുന്നു..!
{{BoxBottom1
| പേര്=പി ഗൗരി
| ക്ലാസ്സ്=പ്ലസ് വൺ കൊമേഴ്‌സ് 
| പദ്ധതി= അക്ഷരവൃക്ഷം
| വർഷം=2020
| സ്കൂൾ=ജി എച്ച് എസ് എസ് ഓമല്ലൂർ 
| സ്കൂൾ കോഡ്=03013
| ഉപജില്ല=പത്തനംതിട്ട 
| ജില്ല=പത്തനംതിട്ട
| തരം=കഥ 
| color=3 
}}

ഗവ.എച്ച്.എസ്.എസ് ഓമല്ലൂർ/അക്ഷരവൃക്ഷം/മൗനം വാചാലം

2020-05-02T09:56:43Z

Aneeshhitc: '{{BoxTop1 | തലക്കെട്ട്=മൗനം വാചാലം <!-- തലക്കെട്ട് -...' താൾ സൃഷ്ടിച്ചിരിക്കുന്നു

{{BoxTop1
| തലക്കെട്ട്=മൗനം വാചാലം 
| color=2 
}}
മൗനം വാചാലം

അന്നൊരു മൂഡിയായ ദിവസം ആയിരുന്നു. നീലാകാശത്തെ തന്റെ എണ്ണക്കറുപ്പിനാൽ മൂടി കാർമേഘങ്ങൾ നിറഞ്ഞു നിന്നു. സൂര്യകിരണങ്ങളെ തന്റെ ഭൂമിക്കുമേൽ ഒളികണ്ണിടാൻ പോലും അനുവദിക്കാതെ തലയുയർത്തി അവ നിന്നു. പ്രകൃതി എന്തോ പറയുവാൻ ശ്രമിക്കുന്ന പോലെ.
ആശുപത്രിയിലേക്ക് പോകാനുള്ള ധൃതിയിലായിരുന്നു ഡോ.ഹരിലാൽ. ഭാര്യ നിമിഷയും അതേ ഹോസ്പിറ്റലിൽ ഡോക്ടർ ആണ്. അവർക്ക് ഒരു മകൻ: സിദ്ധാർത്ഥ്. 12 ആം ക്ലാസിൽ പഠിക്കുന്നു. പ്രണയവിവാഹം ആയിരുന്നതു കൊണ്ടു തന്നെ വീട്ടുകാരോട് അത്ര സഹകരണമില്ല. ബന്ധുക്കളായി അടുത്ത ചില സുഹൃത്തുക്കൾ മാത്രം.
ഷർട്ട് ഇസ്തിരിയിട്ടു കൊണ്ട് നിൽക്കവെ ആണ് ആ നടുക്കുന്ന വാർത്ത അവർ മൂവരും കേട്ടത്. 'തങ്ങൾ ജോലി ചെയ്യുന്ന ഹോസ്പിറ്റലിൽ ലക്ഷണങ്ങൾ പ്രകടിപ്പിച്ചു വന്ന ഒരു രോഗിയിൽ കോവിഡ്-19 സ്ഥിതീകരിച്ചു.' അൽപ്പനേരത്തേക്ക് ആ വീടിന്റെ ചുവരുകൾ മൗനത്താൽ വീർപ്പുമുട്ടി. സിദ്ധു ഇരുവരെയും മാറി മാറി നോക്കി. ഉള്ളിലെ ഭീതി ഒരു പുഞ്ചിരിയിൽ ഒതുക്കി അവർ തങ്ങളുടെ ജോലി തുടർന്നു...
ആഴ്ചകൾ കഴിഞ്ഞു. രോഗികളുടെ എണ്ണം വർധിച്ചു. ഒടുവിൽ ഹരിലാലിനും നിമിഷക്കും കൊറോണ വാർഡിൽ ഡ്യൂട്ടി കിട്ടി. സിദ്ധാർത്ഥിനോട് ഈ വിവരം പറയുമ്പോൾ ഇരുവരുടേയും ഉള്ളിൽ ഭീതിയും സങ്കടവും നിറഞ്ഞിരുന്നു; കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു. ഭൂമിയിലെ മാലാഖമാർ കരയാൻ പാടില്ലല്ലോ ! രാജ്യത്തിനു വേണ്ടി സേവനം അനുഷ്ഠിച്ചു മരണമടഞ്ഞ റാന്തൽ വിളക്കേന്തിയ മാലാഖമാരായ ആരോഗ്യപ്രവർത്തകരെ മനസ്സിൽ സ്മരിച്ച് അവർ കണ്ണുകൾ തുടച്ചു. സിദ്ധാർത്ഥിന് അവരുടെ സഹനത്തിന്റെ ആഴവും പരപ്പും അറിയില്ലെങ്കിലും അവരുടെ ഉള്ളിലെ തേങ്ങൽ അവൻ അറിഞ്ഞിരുന്നു. സിദ്ധുവിനെ അടുത്ത സുഹൃത്തായ ബാലുവിനെ ഏൽപ്പിച്ച് നിമിഷയും ഹരിലാലും ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് പോയി. മാസ്കും സ്പെഷ്യൽ യൂണീഫോമും ധരിച്ച് ഒരു മാസം കൊറോണ വാർഡിൽ..!!!
കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം... രോഗികളുടെ സാമ്പിളുകൾ ശേഖരിച്ച് ലാബിലേക്ക് അയയ്ക്കുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു ഹരിലാൽ. അപ്പോഴാണ് അറ്റൻണ്ടർ ദിവാകരൻ ഓടിക്കിതച്ച് അയാളുടെ കാബിനിലേക്ക് വന്നത്. ഉള്ളിൽ ഒരു ഞെട്ടലോടെ അയാൾ അത് കേട്ടു. 'ഹോസ്പ്പിറ്റലിൽ നിന്ന് കൊടുത്തയച്ച സാമ്പിളിൽ 4 എണ്ണം പോസീറ്റീവ് ആണ്. അതിൽ 2 എണ്ണം ഹരിലാലിന്റെയും നിമീഷയുടേയും ആയിരുന്നു.' ദിവാകരൻ റൂമിൽ നിന്നു പോയപ്പോൾ നിർവികാരനായി അയാൾ തളർന്നിരുന്നു പോയി. പോസിറ്റീവ് ആകാൻ കാരണമെന്തെന്ന് അയാൾ ആലോചിച്ചു. അപ്പോഴാണ് ഓർത്തത്; തനിക്കു ഒരു മൈനർ അറ്റാക്ക് കഴിഞ്ഞതാണ്. അവൾക്കാണേൽ ഡയബറ്റിസും ഉണ്ട്. അതാവാം പെട്ടെന്ന് തങ്ങളിൽ ഇത് പിടിക്കാൻ കാരണം. എന്നാൽ വിധി ക്രൂരതയുടെ നാടകം വീണ്ടും അരങ്ങേറ്റി. ആ തോരാമാരിയിൽ ആ കുടുംബം ബലിയാടാക്കപ്പെട്ടു. മകനെ വിളിച്ചു കാര്യങ്ങൾ പറയാനോ ബന്ധുക്കളെ അറിയിക്കാനോ കഴിയുംമുമ്പേ അവർ കണ്ണുകളടച്ചു.
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ ആ വാർത്ത കേട്ടാണ് സിദ്ധു ഉണർന്നത്. ഒരു നിമിഷം.. ഭൂമിയിലേക്ക് താഴ്ന്ന് പോയിരുന്നെങ്കിൽ എന്നവൻ ആഗ്രഹിച്ചു. ഒന്നലറിക്കരയാൻ അവൻ വെമ്പി. താൻ നിധി പോലെ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന മാതാപിതാക്കളുടെ ചിത്രം നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് അവനുറക്കെ കരഞ്ഞു. "ഇനി ഒരിക്കലും തിരികെ വരില്ലെന്ന് എന്നോട് എന്തേ പറഞ്ഞീലാ..??!!!" ആ ചിത്രത്തെ നോക്കി നിറമിഴികളുമായി അവൻ നിന്നു. അവസാനമായി അവരെ ഒന്നു കാണാൻ പോലും ആ മഹാമാരി അവനെ അനുവദിച്ചില്ല. കേവലം വെള്ളത്തുണിയിൽ പൊതിഞ്ഞ തുണിക്കെട്ടുകളായി അവർ മാറി. ആചാരങ്ങളോ അനുഷ്ഠാനങ്ങളോ ഇല്ലാതെ രണ്ടുപേർ കൂടി മണ്ണിൽ ലയിച്ചു ! മനുഷ്യൻ എത്ര നിസാരനെന്നു തെളിയിക്കാൻ ഈ സൂഷ്മജീവി തന്നെ ധാരാളം. വാർത്തകളിൽ അവർ നിറഞ്ഞപ്പോഴും അവന്റെയുള്ളിൽ അവർ തിരിച്ചു വരും എന്ന പ്രത്യാശയായിരുന്നു.
അതേ സമയം സിദ്ധുവിനെ എങ്ങനെ ഒഴിവാക്കാം എന്ന ചിന്തയിലായിരുന്നു ബാലു. ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ പണത്തോടും പ്രശസ്തിയോടുമുള്ള ആഗ്രഹം കൊണ്ടാണല്ലോ ഇന്നത്തെ മനുഷ്യർ ഓരോരുത്തർക്കും ഉപകാരങ്ങൾ ചെയ്യുന്നത് ! അത് നിലച്ചു. ഇനി എങ്ങനെ സിദ്ധുവിനെ ഒഴിവാക്കാം എന്നാലോചിച്ച് ഇരിക്കെയാണ് ഒരു പട്ടാള ഉദ്യോഗസ്ഥൻ അവരുടെ വീട്ടിലേക്ക് വരുന്നത്. സിദ്ധുവിനെ ഏറ്റെടുക്കാൻ വന്നതായിരുന്നു അദ്ദേഹം. എല്ലാവരുമായി സംസാരിച്ച ശേഷം അദ്ദേഹം കാര്യം അവതരിപ്പിച്ചു. അവനു തീരെ താല്പര്യം ഇല്ലായിരുന്നു. പക്ഷേ ബാലുവിന്റെ ആവേശം കണ്ടപ്പോൾ സിദ്ധുവിന് കാര്യം മനസ്സിലായി. തന്നെ ഒഴിവാക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയാണെന്ന സത്യം അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. നിസ്സഹായതയോടെ അവൻ ഉദ്യോഗസ്ഥനെ നോക്കി. അവന്റെ കണ്ണിലെ അഗ്നിജ്വാല അദ്ദേഹം കണ്ടു. അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു: " നിന്നെ ഞാനെന്റെ മകനായി ആണ് കൊണ്ടു പോകുന്നത്. നീ എന്റെ പിൻഗാമിയാണ്. നിന്നിൽ ഞാൻ നല്ല ഭാവി കാണുന്നു. ഈ രാജ്യത്തിനു നിന്നെ ആവിശ്യമുണ്ട്."
സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. അവൻ തന്റെ സാധനങ്ങൾ എടുത്ത് പോകാനായി ഒരുങ്ങി. ശേഷം വന്ന് ബാലുവിനോടും കുടുംബത്തോടുമായി അവൻ പറഞ്ഞു:
" ഞാൻ സിദ്ധാർത്ഥ്. ഡോ.ഹരിലാലിന്റെയും ഡോ.നിമിഷ.ഹരിലാലിന്റെയും മകൻ. എന്റെ മാതാപിതാക്കൾ എന്നെ വിട്ടുപോയതിൽ ഞാൻ ഏറെ ദുഃഖിതനാണ്. എന്റെ നാടിനു വേണ്ടിയാണ് അവർ മരണപ്പെട്ടത്. അതിൽ ഞാൻ അഭിമാനിക്കുന്നു. സ്വന്തം സ്വാർത്ഥ താല്പര്യങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി മറ്റുള്ളവരെ മറക്കുമ്പോൾ ഓർക്കുക..ഈ രാജ്യത്ത് കുടുംബത്തെ മറന്ന്, ബന്ധുക്കളെ മറന്ന് വിളക്കേന്തിയ മാലാഖമാരും ( Doctors and Nurses ), കാവൽക്കാരും ( Army ) ഇല്ലായിരുന്നു എങ്കിൽ ഈ രാജ്യം എന്നേ നശിക്കുമാരുന്നു. രാജ്യത്തേ സേവിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കിലും മനുഷ്യൻ മനുഷ്യനെ സഹായിക്കുന്നത് കാണാൻ കഴിഞ്ഞെങ്കിൽ...! എന്റെ മാതാപിതാക്കളെ പോലെ എനിക്കും രാജ്യത്തേ സേവിക്കണം. ചെയ്തു തന്ന ഉപകാരങ്ങൾക്ക് ഒരായിരം നന്ദി. ഞാൻ പോകുന്നു.. എന്റെ ലക്ഷ്യത്തിലേക്ക്..."
ഉദ്യോഗസ്ഥന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. ബാലുവോ കുടുംബമോ എന്തെങ്കിലും പറയും മുമ്പ് സിദ്ധു ആ വീരസൈനികന്റെ കൈയ്യും പിടിച്ച് വീടിന്റെ പടിയിറങ്ങി... അപ്പോഴേക്കും എണ്ണക്കറുപ്പിന്റെ അഴകിൽ, ആനന്ദാശ്രുക്കൾ പൊഴിയുന്നണ്ടായിരുന്നു..!
{{BoxBottom1
| പേര്=പി ഗൗരി
| ക്ലാസ്സ്=പ്ലസ് വൺ കൊമേഴ്‌സ് 
| പദ്ധതി= അക്ഷരവൃക്ഷം
| വർഷം=2020
| സ്കൂൾ=ജി എച്ച് എസ് എസ് ഓമല്ലൂർ 
| സ്കൂൾ കോഡ്=03013
| ഉപജില്ല=പത്തനംതിട്ട 
| ജില്ല=പത്തനംതിട്ട
| തരം=കഥ 
| color=3 
}}

ഗവ.എച്ച്.എസ്.എസ് ഓമല്ലൂർ/അക്ഷരവൃക്ഷം

2020-05-02T09:41:55Z

Aneeshhitc:

*[[{{PAGENAME}}/പൂമ്പാറ്റ|പൂമ്പാറ്റ]]
*[[{{PAGENAME}}/ഓർക്കുക ഇതെന്നും |ഓർക്കുക ഇതെന്നും ]]
*[[{{PAGENAME}}/നാളേയ്ക്കായി |നാളേയ്ക്കായി ]]
*[[{{PAGENAME}}/ചില കോവിഡ് അനുഭവങ്ങൾ | ചില കോവിഡ് അനുഭവങ്ങൾ ]]
*[[{{PAGENAME}}/Cleanliness | Cleanliness ]]
*[[{{PAGENAME}}/മൗനം വാചാലം | മൗനം വാചാലം]]

ഗവ.എച്ച്.എസ്.എസ് ഓമല്ലൂർ/അക്ഷരവൃക്ഷം/Cleanliness

2020-04-20T09:59:36Z

Aneeshhitc: '{{BoxTop1 | തലക്കെട്ട്=Cleanliness <!-- തലക്കെട്ട് - സമചിഹ്...' താൾ സൃഷ്ടിച്ചിരിക്കുന്നു

{{BoxTop1
| തലക്കെട്ട്=Cleanliness 
| color=3 
}}
Cleanliness is next to godliness . Cleanliness is the virtue of life,being clean and keeping our surroundings clean is very important and necessary for all of us. Clean environment also keeps our mind fresh. It prevents spreading up of disease. Cleanness are of different types the most important among them is personal hygiene and cleanliness of surroundings.we should understand the importance of cleanness and do practice of cleaning ourself and surrounding
Cleanliness has to be first taught among students.teachers has to examine whether students are cleaning their classrooms and surroundings neat and clean. Special classes has to be held in schools and colleges to spread awareness among students some people knows very well about cleanliness and follow it. However some offers through wastage and dirty things on road which get spoilt and make them ill. Many people suffer infectious diseases because of infectious agent, this can cause diseases like diarrhoea Cholera flu etc.
Now a days our whole world is suffering of covid-19 but due to speed and steady actions taken by the people it is controlled , people were advice to maintain cleanliness and wash their hands frequently. Thus our country and the whole world is recovering from this harmful conditions. So let us raise our hands together for the maintenance of cleanliness and together fight against diseases and thus survive.
{{BoxBottom1
| പേര്=ദൃശ്യ പ്രസാദ്
| ക്ലാസ്സ്=പ്ലസ് വൺ സയൻസ് 
| പദ്ധതി= അക്ഷരവൃക്ഷം
| വർഷം=2020
| സ്കൂൾ= ജി എച്ച് എസ് എസ് ഓമല്ലൂർ 
| സ്കൂൾ കോഡ്=03013
| ഉപജില്ല= പത്തനംതിട്ട 
| ജില്ല=പത്തനംതിട്ട
| തരം=ലേഖനം 
| color=2 
}}

ഗവ.എച്ച്.എസ്.എസ് ഓമല്ലൂർ/അക്ഷരവൃക്ഷം

2020-04-20T09:50:26Z

Aneeshhitc:

ഗവ.എച്ച്.എസ്.എസ് ഓമല്ലൂർ/അക്ഷരവൃക്ഷം/ചില കോവിഡ് അനുഭവങ്ങൾ

2020-04-20T09:18:08Z

Aneeshhitc: '{{BoxTop1 | തലക്കെട്ട്=ചില കോവിഡ് അനുഭവങ്ങൾ <!-- തല...' താൾ സൃഷ്ടിച്ചിരിക്കുന്നു

{{BoxTop1
| തലക്കെട്ട്=ചില കോവിഡ് അനുഭവങ്ങൾ 
| color=4 
}}
ലോക്ക് ഡൗൺ പ്രഖ്യാപിച്ചതോടെ നാം വീടുകളിൽ തന്നെ ആയിരിക്കുകയാണ്. സാധാരണ ജീവിതത്തിന്റ് തിക്കും തിരക്കും മാറ്റിവയ്ക്കാൻ നാം നിർബന്ധിതരായി, സ്വസ്ഥവും സമാധാനപരവുമായ ജീവിതം ഒപ്പം ഉള്ളിലെവിടെയോ കത്തുന്ന ഭീതിയും പ്രതിരോധവും. വീണ്ടും നാം വീടുകളിൽ കുടുംബങ്ങളുടെ ഇമ്പവും താളവും തിരിച്ചറിഞ്ഞു . നമുക്ക് പാതിവഴിയിൽ നഷ്ടപ്പെട്ട നമ്മുടെ കുടുംബത്തിൻറെ ആ ചിരി നമുക്ക് തിരികെ ലഭിച്ചു. ഒഴിവുസമയങ്ങൾ പണ്ട് കണ്ടെത്താൻ മറന്നിരുന്ന നമുക്ക് ഇന്ന് ധാരാളം സമയമുണ്ട് എന്തിനുമേതിനും.
നമ്മുടെ പരമ്പരാഗത രീതിയിലേക്ക് ചില സമയങ്ങളിൽ എങ്കിലും നാം ഊളയിട്ടിറാങ്ങാറുണ്ട് . പുതു തലമുറയ്ക്ക് ഒരു പക്ഷേ അതൊക്കെ അപരിചിതമാണ് എന്നിരുന്നാലും മുതിർന്നവർ അത് ആസ്വദിക്കുന്നുണ്ടാവും തീർച്ച.കാറ്റിനേക്കാൾ വേഗത്തിൽ ഓടിയിരുന്ന തങ്ങളുടെ മക്കളും കൊച്ചുമക്കളും ഇന്ന് അവർക്ക് ചുറ്റും ഉണ്ട്. അതിൽ അവർ സന്തോഷിക്കുന്നുമുണ്ട്.പക്ഷേ തങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കലും കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത വിധം ഒരു വിചിത്ര കാലഘട്ടം അതിനെ അവർ പേടിക്കുന്നുണ്ടാവും.
തങ്ങളുടെ കഴിവുകൾ പൊടിതട്ടി എടുക്കുവാൻ നല്ല ഒരു അവസരമാണിത് ,ഒപ്പം നാം നേരിടുന്ന ഈ മഹാമാരിയെ പ്രതിരോധിക്കാൻ മാനസികമായി തയ്യാറെടുക്കുവാനും. നാം നമ്മുടെ പരിസ്ഥിതിയെയും മറന്നുകൂടാ.നമ്മെ ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ഈ ഭൂമിയെയും അതിലെ ജീവജാലങ്ങളെയും ഒന്ന് അടുത്തറിയാൻ ശ്രമിക്കാം അവയുടെ താളം നെഞ്ചോടു ചേർക്കാം. ഇനിയും ഒരു പ്രളയം വരാതിരിക്കുവാൻ നമുക്ക് ഈ പ്രകൃതിയെ സംരക്ഷിക്കാം .ജീവജാലങ്ങളിൽ മനുഷ്യൻ മാത്രമാണ് പ്രകൃതിയെ ഇത്രത്തോളം അകറ്റി നിർത്തുന്നത് നമുക്കും ഈ പ്രകൃതിയെ പ്രണയിക്കാം അതിൻറെ താളത്തിൽ സ്വയം മറന്ന് അതിൽ അലിഞ്ഞു ചേരാം.ഒരു ഇല പൊഴിയുന്നത് പോലും എന്തു മനോഹരമാണ് എന്ന് സൂക്ഷ്മ നിരീക്ഷണത്തിലൂടെ നമുക്ക് മനസ്സിലാകും..
നാം കൊറോണ ഭീതിയിലും വീടുകളിൽ ഇങ്ങനെയൊക്കെ സന്തോഷമായിരിക്കുന്നു.നാം കോറോണ എന്ന് ഓമനപ്പേരിട്ട് വിളിക്കുന്ന കോവിഡ് 19 ലോകം മുഴുവൻ വരുത്തുന്ന ഭീതിയും നഷ്ടങ്ങളും അതിൻറെ തീവ്രത ഒരുപക്ഷേ നാം അറിയുന്നുണ്ടാവില്ല. അതറിഞ്ഞ ആയിരങ്ങൾ നമ്മുടെ ഈ ലോകത്ത് ഉണ്ട് .നിപ്പയും പ്രളയത്തെയും പ്രതിരോധിച്ച നമ്മൾ കോവിഡ് 19 നെയും പ്രതിരോധിക്കുമെന്ന് ആധികാരികമായി പറയാറുണ്ട് എന്നാൽ അത് വെറും വാക്കുകളിൽ ഒതുങ്ങാതെ നാമോരോരുത്തരും മുൻകരുതലുകളും വേണ്ട പ്രതിരോധമാർഗങ്ങളും എടുക്കാൻ ശ്രമിക്കണം..
ആരോഗ്യ പ്രവർത്തകരുടെ നിർദ്ദേശങ്ങൾ വെറും തമാശയായി എടുക്കാതെ അതിനെ ഗൗരവത്തോടെ ഉൾക്കൊള്ളാൻ നാം ശ്രമിക്കണം.നാം വീടുകളിൽ സുരക്ഷിതരായി ഇരിക്കുന്നത് നമ്മുടെ ആരോഗ്യ രംഗത്ത് പ്രവർത്തിക്കുന്നവർ രാത്രിയെയും പകലിനെയും വേർതിരിക്കാതെ നമുക്കായി പ്രവർത്തിക്കുന്നത് കൊണ്ടാണ്. മാധ്യമപ്രവർത്തകരെയും നാം മറന്നുകൂടാ യഥാസമയം നമ്മൾക്ക് വാർത്തകൾ കൃത്യമായി നൽകാൻ അവർ ക്യാമറ കണ്ണുകളുമായി പാഞ്ഞു തന്നാലാവും വിധം ശ്രമിക്കുന്നു. അവരും ബഹുമാനാർഹരാണ് .
നമ്മെപ്പോലെ ആരോഗ്യപ്രവർത്തകരും മാധ്യമപ്രവർത്തകരും ഓരോ സഹോദരങ്ങളാണ് അമ്മയാണ് അച്ഛനാണ് കൂട്ടുകാരനും കൂട്ടുകാരിയും ഒക്കെയാണ് അവർക്കും നമ്മെപ്പോലെ വീട്ടിലിരിക്കാനും ഒഴിവുസമയങ്ങളിൽ ആയിരിക്കാനും അവകാശമുണ്ട്. അവർ അത് ചെയ്യാതെ പ്രതിരോധത്തിന്റെ പടച്ചട്ടയണിഞ്ഞ് നമുക്കായി ആണ് പ്രവർത്തിക്കുന്നത്.ഏപ്രിൽ 7 ലോക ആരോഗ്യ ദിനം- നഴ്സുമാർക്ക് പിന്തുണ എന്നതായിരുന്നു ഈ വർഷത്തെ വിഷയം ഏത് വ്യാധികൾക്ക് നടുവിലും നമുക്ക് മീതെ സൗഖ്യത്തിന്റെ ഔഷധ സ്പർശവുമായി എത്തുകയാണ് ഓരോ ആരോഗ്യപ്രവർത്തകരും , അവർക്ക് ബഹുമാനം അല്ല അതിനുമപ്പുറം അർഹിക്കുന്നവരാണ്..അവർ ഒരിക്കലെങ്കിലും തൻറെ അവകാശങ്ങൾക്കു വേണ്ടിയും ചെയ്ത ആതുര സേവനത്തിന്റെയും കണക്കുകൾ പറഞ്ഞിരുന്നുവെങ്കിൽ നമ്മക്ക് അത് ഒരിക്കലും തീർക്കുവാൻ ആകില്ലായിരുന്നു..നാമിന്ന് സ്വസ്ഥമായി വീട്ടിൽ ഇരിക്കുകയാണ് നമ്മുടെ ജീവൻ കാക്കുന്ന പട്ടാളക്കാരെ പോലെ നമ്മുടെ ജീവൻ നിലനിർത്താൻ വേണ്ടി യത്നിക്കുന്ന അവർ ബഹുമാനവും ആദരവും അർഹിക്കുന്നു അവർക്കായി നമുക്ക് ദൈവസന്നിധിയിൽ ഒരു നിമിഷം കണ്ണുകൾ അടച്ചുകൂടെ.
രോഗം ബാധിച്ചവരെ ചികിത്സിച്ച അനവധി ഡോക്ടർമാരും നേഴ്സുമാരും ഇന്ന് രോഗബാധിതരാകുകയും മരണത്തിനു കീഴടങ്ങുകയും ചെയ്തു അവർക്കായി നമുക്ക് പ്രാർത്ഥിക്കാം അവരുടെ നിർദ്ദേശങ്ങൾ തമാശയായി കണ്ടു നിസ്സാരവൽക്കരിക്കാതെ ശ്രദ്ധയോടെ പാലിക്കാം..
കമ്മ്യൂണിറ്റി കിച്ചൻ തുറന്നു ഭക്ഷണം ഇല്ലാത്തവർക്ക് ഭക്ഷണം നൽകാൻ ആരംഭിച്ചപ്പോൾ നിരവധി മത സാമുദായിക രംഗത്ത് ഉള്ളവർ അതിന് പിന്തുണ സാമ്പത്തികമായും അല്ലാതെയും നൽകിയിരുന്നു അവരെയും അഭിനന്ദിക്കാതെ വയ്യ.. രോഗ പ്രതിരോധത്തിന് ഭാഗമായി നമുക്ക് വീട്ടിൽ ഇരിക്കാം അത്യാവശ്യത്തിന് മാത്രം പുറത്തിറങ്ങാം കൈകൾ ഇടയ്ക്കിടെ സാനിറ്റൈസർ ഉപയോഗിച്ച് കഴുകാം, മാസ്ക്ക് ധരിക്കാം അങ്ങനെ നമ്മുക്ക് ഈ മഹാമാരിയെ ഇല്ലായ്മ ചെയ്യാം നമുക്ക് അതിനായി ഒരുമിച്ച് നീങ്ങാം………. പ്രതിരോധിക്കാം……………, ഈ മഹാമാരിയെ ഇല്ലായ്മ ചെയ്യാം.
{{BoxBottom1
| പേര്= അലീന സാറാ ലിജു.
| ക്ലാസ്സ്=പ്ലസ് വൺ കൊമേഴ്സ് 
| പദ്ധതി= അക്ഷരവൃക്ഷം
| വർഷം=2020
| സ്കൂൾ=ജി എച്ച് എസ് എസ് ഓമല്ലൂർ 
| സ്കൂൾ കോഡ്=03013
| ഉപജില്ല=പത്തനംതിട്ട 
| ജില്ല=പത്തനംതിട്ട
| തരം=ലേഖനം 
| color=4 
}}

ഗവ.എച്ച്.എസ്.എസ് ഓമല്ലൂർ/അക്ഷരവൃക്ഷം

2020-04-20T08:59:03Z

Aneeshhitc: